Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι να γενεί νερό να ξεδιψάσεις   Σπέρνω την καρδιά μου στο λιβάδι να γενεί ψωμάκι να χορτάσεις   Στη φωτιά τη ρίχνω την καρδιά...

I   Όλα τα σύννεφα εξομολογήθηκαν Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε Κι όταν μες στα μαλλιά μου μελαγχόλησε Το αμετανόητο χέρι Δέθηκα σ' έναν κόμπο λύπης.     II   Η ώρα...

Η τεράστια κούκλα που είναι το σώμα μου αρνείται να υψώσει το ανάστημά της. Είμαι το παιχνίδι των γυναικών. Η μητέρα μου   με υποστύλωσε για τους φίλους της Μίλα,...

Πριν, ήταν πληγή που γέννησε αίμα που γέννησε ροή που γέννησε βλέμμα που γέννησε φωνή που γέννησε τρέλα που γέννησε γη που γέννησε ψέμα που γέννησε φυγή...

Περίμενε, θα ‘ρθω μια μέρα, στην έρημο την άγρια εκεί, σαν τη βροχή χωρίς αέρα, δίχως βροντές και ταραχή. Να σου δροσίσω το χορτάρι, τη μαραμένη σου ψυχή μα είμαι...

Την επάρκεια του σώματος η ηδονή   Η δίψα αρχίζοντας ‘Οπως τα χείλη φουσκώνουν Στη σύσταση χλοερά που ήταν πιο πριν   Μ’ άλλον τρόπο απαίτησης Μ’ άλλες κάμψεις Αποθέματα ελάχιστα στιγμων...

Τι να κάναμε, η πόρτα ήταν φρουρούμενη Τι να κάναμε, ήμασταν κλειδωμένοι Τι να κάναμε, οι δρόμοι ήταν κλεισμένοι Τι να κάναμε, η πόλη ήτανε κατεστραμμένη Τι να...

Βρέχει πάλι απόψε μέρες Σεπτεμβρίου φετινές μα οι σταγόνες πέφτουνε σε χρόνια ασύμμετρα και μακρινά στα μάτια σου Mυρτάλη βρέχει κι όμως δεν είναι το βρεγμένο χώμα που ανασαίνω μα η μυρωδιά...

Να σε συγκρίνω με μια μέρα θερινή; Εσύ υπερέχεις σε απαλότητα και χάρη· λυγίζει αέρας τα τριαντάφυλλα του Μάη και δεν κρατούν τα καλοκαίρια μας πολύ.   Άλλοτε καίει...

Μην αργείς. Τούτο μόνο σου λέω. Μην αργείς Γιατί, σε λίγο, σαν θα χτυπάς την πόρτα μου, θα νομίζω πως είναι τα γηρατειά, πως είν' ο χειμώνας,...