Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις...

ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ μεταμφιέζεται Σε παραγγελιοδόχο Σ’ εξομολογητή Σ’ αιλουροειδές   Τα βράδια Μεταμφιέζει τις λέξεις Σε βόμβες βυθού Σ’ αερόλιθους   Κοιμάται ήρεμος πάνω σ’ αναμμένα κάρβουνα Κι ονειρεύεται δέντρα     *Η δύναμη των λέξεων, Κλείτος Κύρου

Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα Να 'μαι το δημιούργημα μιας ιστορίας φανταστικής Αφού τίποτα δεν ορίζω δεν ξέρω Μόνον ορίζομαι περιορίζομαι απ' ομορφιά...

Η αλήθεια είναι πως προσπαθήσαμε πολύ. Γνωρίζαμε στο βάθος ότι η μνήμη άπιστη είναι κι αν δεν συλλέγεις αποδείξεις, σε λίγα χρόνια σ’ απατά.   Στοιβάξαμε κι εμείς...

Ένας άνθρωπος λιαζόταν στο ταρατσάκι.   Και βέβαια, έτσι που καθόταν, έμοιαζε σαν να είχε πεθάνει εδώ και χιλιάδες χρόνια.     *Απόγευμα Μαΐου Κυριακής, Γιώργος Μαρκόπουλος

Η πληγή θρέφει, τα χείλια της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά και ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή,...

Τι παράξενα θα σου φανούν όταν πια δε θα 'μαι 'δω, όλα όσα έχεις υποφέρει! Όταν πλέον δε θα 'χεις το μπράτσο μου πάνω από...

Η αγάπη είναι χρώμα άσπρο διάφανο και το σώμα της σχήμα ευλογίας. Κι αυτό το άλογο ψάχνει μέσα στους καπνούς το νεκρό καβαλάρη του μακριά να τον πάρει.   Σκέφτομαι αρχαία...

Αν είσαι μια μικρή παραπονεμένη πέτρα σε μια ερημιά αν είσαι ένα μοναχικό κυκλάμινο στο βουνό αν είσαι ένα ξεχασμένο άστρο στον ουρανό πού θες να το ξέρω;   Αν είσαι μια...

Να στερηθώ το θαύμα μη μ’ αφήσεις στα μάτια σου να χάνομαι και να ‘χω τη νύχτα ν’ ακουμπάει στο μάγουλό μου το ρόδο της ανάσας σου...