Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Όμως ποια να ‘σαι Εσύ που αιφνιδιάζεις –με τόση λάμψη τόση μουσική– το σκυθρωπό βασίλειο της σιωπής μου; Που χείμαρρος φωτός εισβάλλεις ξάφνου σ’ αυτά τα ειρηνικά σκιόφωτα όπου χρόνια...

Άκουσε τώρα τη σιωπή Την πιο μεγάλη σιωπή Που στη σχισμή της παγωμένης στέρνας Παρεισφρέει Που ανοίγει την πύλη Της αβύσσου Το πέπλο αναμερίζοντας της αυταπάτης Και πρόσεξε πιο πίσω σου Το...

Είμαστε δυο άνεμοι νυχτερινοί Πουθενά πάνω σ’ εμάς δε βρίσκεται ένας δρόμος Ένα τέλος μια αρχή ένα σχήμα   Υποθέτοντας τους εαυτούς μας αγαπιόμαστε Για τον τρόμο και τον...

Κρανίο, μυστική καρδιά αόρατοι δρόμοι του αίματος υπόγειες στοές του Πρωτέα ύπνου, σπλάχνα, αυχένας, σκελετός.   Είμαι όλα τούτα. Είναι απίστευτο αλλά είμαι ακόμα και η ανάμνηση ενός σπαθιού, κι η...

Τρία σπίρτα αναμμένα ένα ένα μέσα στη νύχτα Το πρώτο για να δω ολόκληρο το πρόσωπό σου Το δεύτερο για να δω τα μάτια σου Το τρίτο...

Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας, θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους.   Όμως εγώ δε θα ’χω πια φωνή να τα...

(απόσπασμα)   Ήθελα να 'σουν καθρέφτης μου, πράγμα μου. Να 'σουνα πράγμα, να μου ανήκεις... Καθρέφτης μου να σε μαθαίνω και πράγμα μου να σε κρατώ.   Να 'σουν πράγμα μου:...

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπο σου! Και τώρα που χωρίζουμε, Άφησε με να σου πω- Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ’ όνειρο Είναι αλήθεια,όπως το’ λεγες Αν...

Δεν ήξερα από πού ν’ αρχίσω όλοι μου έδιναν ζεστά τα μέλη τους τις ξεχασμένες γλώσσες, να τις μιλήσω τώρα εγώ να γίνουν όλα δικά μου για...

(2 Μαρτίου 1924 – 10 Μαρτίου 2004)   Μὰ ἐσὺ δὲ θὲς ν’ ἀκούσεις τίποτα – «δὲν καταλαβαίνεις» ἔλεγες «τί θὰ πεῖ π ο ί η σ...