Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Κρανίο, μυστική καρδιά αόρατοι δρόμοι του αίματος υπόγειες στοές του Πρωτέα ύπνου, σπλάχνα, αυχένας, σκελετός.   Είμαι όλα τούτα. Είναι απίστευτο αλλά είμαι ακόμα και η ανάμνηση ενός σπαθιού, κι η...

Τρία σπίρτα αναμμένα ένα ένα μέσα στη νύχτα Το πρώτο για να δω ολόκληρο το πρόσωπό σου Το δεύτερο για να δω τα μάτια σου Το τρίτο...

Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας, θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους.   Όμως εγώ δε θα ’χω πια φωνή να τα...

(απόσπασμα)   Ήθελα να 'σουν καθρέφτης μου, πράγμα μου. Να 'σουνα πράγμα, να μου ανήκεις... Καθρέφτης μου να σε μαθαίνω και πράγμα μου να σε κρατώ.   Να 'σουν πράγμα μου:...

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπο σου! Και τώρα που χωρίζουμε, Άφησε με να σου πω- Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ’ όνειρο Είναι αλήθεια,όπως το’ λεγες Αν...

Δεν ήξερα από πού ν’ αρχίσω όλοι μου έδιναν ζεστά τα μέλη τους τις ξεχασμένες γλώσσες, να τις μιλήσω τώρα εγώ να γίνουν όλα δικά μου για...

(2 Μαρτίου 1924 – 10 Μαρτίου 2004)   Μὰ ἐσὺ δὲ θὲς ν’ ἀκούσεις τίποτα – «δὲν καταλαβαίνεις» ἔλεγες «τί θὰ πεῖ π ο ί η σ...

Ι   Γιατί ποτέ δεν είσαι μόνη μαζί μου γυναίκα ανεξερεύνητη, πιο ανεξερεύνητη κι από την άβυσσο όπου αργοπορούν οι πηγές του παρελθόντος   Οι άγνωστες μητέρες σου, με κόκκινες...

Για μένα η ακίδα της πλάστιγγας είσαι πάντα εσύ.   Με ρώτησαν ποια είσαι. Αν το ήξερα θα το ’λεγα φωναχτά. Και θα ’μουν έγκλειστος πίσω από εκείνα τα κάγκελα...

Την μια φορά δεν το κατάλαβα και αντιδρούσα έντονα, με γκρίνια. Την άλλη το 'νιωσα κι ήμουν διαλλακτική και τρυφερή. Μάταιος κόπος. Κάποιοι αγαπημένοι μας εγκαταλείπουν ψυχικά καιρό πριν φύγουν.