Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Ι   Γιατί ποτέ δεν είσαι μόνη μαζί μου γυναίκα ανεξερεύνητη, πιο ανεξερεύνητη κι από την άβυσσο όπου αργοπορούν οι πηγές του παρελθόντος   Οι άγνωστες μητέρες σου, με κόκκινες...

Για μένα η ακίδα της πλάστιγγας είσαι πάντα εσύ.   Με ρώτησαν ποια είσαι. Αν το ήξερα θα το ’λεγα φωναχτά. Και θα ’μουν έγκλειστος πίσω από εκείνα τα κάγκελα...

Την μια φορά δεν το κατάλαβα και αντιδρούσα έντονα, με γκρίνια. Την άλλη το 'νιωσα κι ήμουν διαλλακτική και τρυφερή. Μάταιος κόπος. Κάποιοι αγαπημένοι μας εγκαταλείπουν ψυχικά καιρό πριν φύγουν.  

Για ποια λοιπόν ευαισθησία ποια συμπόνια Όταν πλάι σου Στα δέκα μέτρα στα χιλιάδες μίλια πλάι σου Αυτή την ώρα τη στιγμή ένας άνθρωπος Ενώ εσύ μιλάς καπνίζεις...

Έβρεχε, έβρεχε πολύ   κι είχε βουλιάξει η ψυχή στην υγρασία.   ακόμη μια χαμένη Κυριακή, εδώ, στην επαρχία.  

Ποτέ δεν είχα νιώσει, έτσι αδύναμο πουλάκι ζαρωμένο Μια αγάπη τόσο απέραντη, καρδιά να ξεχειλίζει Σ' εσένα στρέφομαι και σε καλώ, αγάπη, σε προσμένω - Τα μάτια...

Τώρα –δειλινό, στα σκαλιά μπροστά στο παλάτι– ο βασιλιάς τής ζητάει να τον συγχωρέσει.   Είναι πιστός – προσπάθησε να μείνει πιστός στη στιγμή: Υπάρχει άλλος τρόπος να είναι αληθινά...

Κάτι ήθελε να πει ο άνθρωπος εκείνος κάτι τραύλιζε. Μα εγώ βιαζόμουν. Κάτι τραύλιζε ως την πόρτα. Ένας άνθρωπος ήθελε να μου μιλήσει κι εγώ βιαζόμουν.  

Δυστυχισμένα όνειρα τα χρόνια μας περνούν μέσα στην αγωνία οι εφημερίδες λησμονούν όμως μες στην καρδιά μας καίει μια κατακόκκινη πληγή απ’ το παλιό χρυσάφι   Όλο μαζεύουμε τα πράγματά μας τα...

θα έρθει η εποχή που οι άνθρωποi θα διαλέγουν γονιούς, θα διαλέγουν δουλειά, θα διαλέγουν πώς να ζούν. Χρειαζόμαστε έναν θάνατο και όχι λιποθυμίες. Θέλουμε παραβίαση κόκκινου...