Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Για ποια λοιπόν ευαισθησία ποια συμπόνια Όταν πλάι σου Στα δέκα μέτρα στα χιλιάδες μίλια πλάι σου Αυτή την ώρα τη στιγμή ένας άνθρωπος Ενώ εσύ μιλάς καπνίζεις...

Έβρεχε, έβρεχε πολύ   κι είχε βουλιάξει η ψυχή στην υγρασία.   ακόμη μια χαμένη Κυριακή, εδώ, στην επαρχία.  

Ποτέ δεν είχα νιώσει, έτσι αδύναμο πουλάκι ζαρωμένο Μια αγάπη τόσο απέραντη, καρδιά να ξεχειλίζει Σ' εσένα στρέφομαι και σε καλώ, αγάπη, σε προσμένω - Τα μάτια...

Τώρα –δειλινό, στα σκαλιά μπροστά στο παλάτι– ο βασιλιάς τής ζητάει να τον συγχωρέσει.   Είναι πιστός – προσπάθησε να μείνει πιστός στη στιγμή: Υπάρχει άλλος τρόπος να είναι αληθινά...

Κάτι ήθελε να πει ο άνθρωπος εκείνος κάτι τραύλιζε. Μα εγώ βιαζόμουν. Κάτι τραύλιζε ως την πόρτα. Ένας άνθρωπος ήθελε να μου μιλήσει κι εγώ βιαζόμουν.  

Δυστυχισμένα όνειρα τα χρόνια μας περνούν μέσα στην αγωνία οι εφημερίδες λησμονούν όμως μες στην καρδιά μας καίει μια κατακόκκινη πληγή απ’ το παλιό χρυσάφι   Όλο μαζεύουμε τα πράγματά μας τα...

θα έρθει η εποχή που οι άνθρωποi θα διαλέγουν γονιούς, θα διαλέγουν δουλειά, θα διαλέγουν πώς να ζούν. Χρειαζόμαστε έναν θάνατο και όχι λιποθυμίες. Θέλουμε παραβίαση κόκκινου...

Χειμώνας. Καιρός να φάμε λίπος και να δούμε χόκεϊ. Τα κασσιτέρινα πρωινά, ο γάτος, ένα μαύρο γούνινο λουκάνικο με κίτρινα χουντίνεια μάτια, πηδάει στο κρεβάτι και προσπαθεί ν’...

Αγαπημένε, φώναξε με! Δυνατά φώναξέ με! Μη μ’ αφήνεις να στέκω στο παράθυρο τόση ώρα Στις γέρικες δεντροστοιχίες με τα πλατάνια δεν αγρυπνά πια το βράδυ έχουν αδειάσει. Κι...

Γυναίκα μεταιχμιακής ηλικίας γυμνή στο κρεβάτι μου. Τα μάγουλά της βαμμένα και το κορμί της μαραμένο στο φυσικό του χρόνο.   Την αγκάλιασα όπως το καμένο σπίτι που ο...