Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Να βρέχει θέλω όταν. Όχι δυνατά. Μίζερα να βρέχει, αποτυχημένα όχι παραπάνω από σταγόνες σαν εκείνες που συμπαραστάθηκαν σε κάθε λιγοστό σημείο της ζωής μου σταγόνες θέλω να μεταφέρουν στον ώμο...

Αν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σου, το γέλιο σου με τον ήλιο, το σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου. Αν κλάψεις για τα...

Μας αρέσει να κάνουμε ντουζ στη συνέχεια (θέλω το νερό πιο ζεστό από κείνη) και το πρόσωπό της είναι πάντα απαλό και ήρεμο και θα με σαπουνήσει...

Αν θυμούμαι, δεν είναι που νικήθηκα Δεν είναι που επιδίωξα μιαν αγοραία λύση Όλα συγκλίνουνε μπροστά σ’ εκείνο που έρχεται Αδιάλειπτο, ανεξίτηλο, στίγμα στο πρόσκαιρο. Να ξεχωρίσεις, αν...

μπατιρημένο κουρείο Σάββατο βράδυ χωρίς δουλειά μπατιρημένο κορμί Σάββατο βράδυ χωρίς έρωτα   το φιλί ενώνει πιὸ πολύ απ᾿ το κορμί γι᾿ αυτό το αποφεύγουν οι πιο πολλοί   το γατί μου δε χορταίνει μόνο με χάδια θέλει και...

«Σβήσε τα μάτια μου· μπορώ να σε κοιτάζω, τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ ακούω μπορώ. Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ’ρθω σ’ εσένα, και...

Πριν λυτρωθείς απ’ τα δάκρυα που πνίγεις Πριν σε προδώσει η μυρωδιά της φωτιάς Πριν τυλιχτείς στις αλυσίδες της θλίψης Πριν αρνηθείς τις μαχαιριές της χαράς Πριν σε...

Έξω από το παράθυρο έλαμπε το πέλαγος. Θα τρελλαθώ αν χαθεί το πέλαγος, είπε η Μαρία. ‘Εκρυβε με τα χέρια τη γυμνότητα, παράφορη, γυρίζοντας με μια τρομαχτικήν απόγνωση...

Στα χείλη των ερυθρών χαραδρών ανθούν λευκά λουλούδια Στα δροσερά υπόγεια των καλοκαιριών αιχμαλωτίζονται Καρδίες Παιδιών η απελπισία ηχεί και πέραν της Ποιήσεως ακόμη Και των ενδόξων Ρεμπέτικων...

Είμαι τόσο κουρασμένος που σαν διψώ με τα μάτια κλειστά την κούπα σηκώνω και πίνω Γιατί αν τα μάτια ανοίξω εκείνη δε βρίσκεται εδώ κι είμαι κουρασμένος για να σηκωθώ και τσάι να φτιάξω Είμαι τόσο...