Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας
Ἐρωτικὰ IV, Κώστας Ουράνης
Δὲν εἶμαι ἐγὼ ποὺ τὴ ζωή σου
ἦρθα σὰν ἥλιος νὰ φωτίσω:
τὸ φῶς στὰ μάτια μου
ποὺ λάμπει δικό σου
-καὶ σ᾿τὸ στέλνω πίσω!
Τοῦ μαγικοῦ τοῦ κόσμου
ἂν...
Τέχνη, Τάσος Λειβαδίτης
Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται
και να σβήνουν,
και μ’ όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα
γι’ αυτό το τέλος που υπάρχει...
Αιτιολογίες, Eugene Montale
Μπορεί να μην πήγε χαμένος
τόσος κόπος
τόσος πόνος.
Και ίσως έτσι να σκέφτεται
για εμάς και για τον εαυτό του
αυτός ο εξ ανατολών ψευτο- κότσυφας
που σφυρίζει στο...
Κάποιες νύχτες, Κική Δημουλά
Δεν τό ’θελα ποτέ
σε τέτοιες σκέψεις να γυρίσω.
Μα είναι νύχτες,
κάποιες ατέλειωτες,
που από τα πέλαγα
όλως ακούραστα
τα παλαιά μου οράματα
τα φέρνω πίσω...
Επιθαλάμιο, Pablo Neruda
Θυμάσαι τότε
μες στο χειμώνα
που φτάσαμε στο νησί;
Η θάλασσα μας ύψωνε
ένα κύπελλο ψύχους.
Στους τοίχους τα αναρριχητικά
σιγομουρμούριζαν αφήνοντας
να πέφτουν σκορόχρωμα φύλλα
στο πέρασμά μας,
ήσουν κι εσύ ένα...
Τ’ άσπρα βότσαλα, Γιάννης Ρίτσος
Ετούτα τ’ άσπρα βότσαλα στο γυμνό σου τραπέζι
λάμπουν στον ήλιο. Κανένας δε μαντεύει
από ποιους βυθούς ανασύρθηκαν. Κανένας
δεν υποπτεύεται με τι ριψοκίνδυνες
καταδύσεις τ’ ανέβασες· με...
Η αγάπη, Κώστας Ουράνης
Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στηλωμένα:
-αν είναι νάρθει, θε να 'ρθεί δίχως να...
Η πορτοκαλένια, Οδυσσέας Ελύτης
Τόσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιου
που έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνει,
σιγά-σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια!
Eτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί,
έτσι...
Ένα μισοπεθαμένο Καλοκαίρι, Σοφία Σεραφειμίδη
Ένα μισοπεθαμένο Καλοκαίρι
Ξάπλωσε σε χώμα αλλοτινών Ερώτων
Κι’ένοχα αυνανίστηκε με τη θύμηση
Του ”κάθε πέρσι και καλύτερα”.
Η ευτυχία μου έχει ρίζες στο παρελθόν
Και οι καρποί των...
Ξεριζώνω τις λέξεις…, Τίτος Πατρίκιος
Ξεριζώνω τις λέξεις μία – μία
απ’ το λαρύγγι μου.
Αν στάζουν αίμα
τυλιξ’ τες στο μαντίλι σου
τυλιξ’ τες με μπαμπάκι
η πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα
και...















