Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν, και μ’ όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι’ αυτό το τέλος που υπάρχει...

Μπορεί να μην πήγε χαμένος τόσος κόπος τόσος πόνος.     Και ίσως έτσι να σκέφτεται για εμάς και για τον εαυτό του αυτός ο εξ ανατολών ψευτο- κότσυφας που σφυρίζει στο...

Δεν τό ’θελα ποτέ σε τέτοιες σκέψεις να γυρίσω. Μα είναι νύχτες, κάποιες ατέλειωτες, που από τα πέλαγα όλως ακούραστα τα παλαιά μου οράματα τα φέρνω πίσω...

Θυμάσαι τότε μες στο χειμώνα που φτάσαμε στο νησί; Η θάλασσα μας ύψωνε ένα κύπελλο ψύχους. Στους τοίχους τα αναρριχητικά σιγομουρμούριζαν αφήνοντας να πέφτουν σκορόχρωμα φύλλα στο πέρασμά μας, ήσουν κι εσύ ένα...

Ετούτα τ’ άσπρα βότσαλα στο γυμνό σου τραπέζι λάμπουν στον ήλιο. Κανένας δε μαντεύει από ποιους βυθούς ανασύρθηκαν. Κανένας δεν υποπτεύεται με τι ριψοκίνδυνες καταδύσεις τ’ ανέβασες· με...

Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στηλωμένα: -αν είναι νάρθει, θε να 'ρθεί δίχως να...

Τόσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιου που έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνει, σιγά-σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια! Eτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί, έτσι...

Ένα μισοπεθαμένο Καλοκαίρι Ξάπλωσε σε χώμα αλλοτινών Ερώτων Κι’ένοχα αυνανίστηκε με τη θύμηση Του ”κάθε πέρσι και καλύτερα”. Η ευτυχία μου έχει ρίζες στο παρελθόν Και οι καρποί των...

Ξεριζώνω τις λέξεις μία – μία απ’ το λαρύγγι μου. Αν στάζουν αίμα τυλιξ’ τες στο μαντίλι σου τυλιξ’ τες με μπαμπάκι η πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα και...

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι; Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα. — Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε; Γιατί...