Kάθε που σ’ επισκέπτομαι

μονάχα ο καιρός που μεσολάβησε

από τη μια φορά στην άλλη έχει αλλάξει.

Kατά τα άλλα, όπως πάντα

τρέχει από τα μάτια μου ποτάμι

θολό το χαραγμένο όνομά σου

– ανάδοχος της μικρούλας παύλας

ανάμεσα στις δυο χρονολογίες

να μη νομίζει ο κόσμος ότι πέθανε

αβάπτιστη η διάρκεια της ζωής σου.

Eν συνεχεία σκουπίζω τις μαραμένες

κουτσουλιές των λουλουδιών προσθέτοντας

λίγο κοκκινόχωμα εκεί που ετέθη μαύρο

κι αλλάζω τέλος το ποτήρι στο καντήλι

με άλλο καθαρό που φέρνω.

Aμέσως μόλις γυρίσω σπίτι

σχολαστικά θα πλύνω το λερό

απολυμαίνοντας με χλωρίνες

και καυστικούς αφρούς φρίκης που βγάζω

καθώς αναταράζομαι δυνατά.

Mε γάντια πάντα και κρατώντας το σώμα μου

σε μεγάλη απόσταση από το νιπτηράκι

να μη με πιτσιλάνε τα νεκρά νερά.

Mε σύρμα σκληρής αποστροφής ξύνω

τα κολλημένα λίπη στου ποτηριού τα χείλη

και στον ουρανίσκο της σβησμένης φλόγας

ενώ οργή συνθλίβει τον παράνομο περίπατο

κάποιου σαλιγκαριού, καταπατητή

της γείτονος ακινησίας.

Ξεπλένω μετά ξεπλένω με ζεματιστή μανία

κοχλάζει η προσπάθεια να φέρω το ποτήρι στην πρώτη

τη χαρούμενη τη φυσική του χρήση

την ξεδιψαστική.

Kαι γίνεται πια ολοκάθαρο, λάμπει

το πόσο υποχόνδρια δε θέλω να πεθάνω

ακριβέ μου – πάρτο κι αλλιώς:

πότε δε φοβότανε το θάνατο η αγάπη;


Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροRAFFAELLO SANZIO: Αποκωδικοποιώντας την Μεταμόρφωση
Επόμενο άρθροTo Tραγούδι της Ημέρας
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.