Κάθε σταγόνα από σένα

το τέλος του έρωτα

ό,τι έχασα στη ζωή

το ξαναχάνω στα μάτια σου

το φως έγινε τρυπάνι

μες το παράλογο σχήμα

μιας άπιαστης επαφής

όταν στα πόδια χύνεται

το κύμα

το αιώνιο πέλαγος

του ζώου – θανάτου.

Δεν υπάρχει λόγος να ζούμε

τα κόκαλα θα σπάσουν

σαν καλοκαιρινά καλάμια

κι ο μαγνήτης θα γίνει πίσσα

στα λαμπερά να ρίχνει μαύρο.

Το σώμα σου – η Πύλη

έκλεισε, έφραξε

απ’ τον πολύ πόνο

κι εγώ καμένος ερημότοπος

τσουρουφλισμένη επιφάνεια

δεν υπάρχω

ενώ διπλασιάζονται οι μέρες

του φορτίου

η άμμος ξύνει

όλο ξύνει την πληγή.

Η καταστροφή είναι π’ αρνιέμαι

να καταστραφώ

να σπάσει το πιθάρι

να χυθούν τα μέσα

έξω εκεί

όπου συναντιέται ολόστητος

ο βράχος.

Μες το δωμάτιο

φάνηκαν ξαφνικά τα όριά μου

τα νύχια μου σπασμένα

η σπλήνα μου βαριά τραυματισμένη

κι ο ποταμός που λάτρεψα

σ’ άλλη κοίτη κυλάει.

Όλο κι αλλού σκάει

το ρόδι

οι χυμοί που προχωρούσαν

τη ζωή

αλλού λιμνάζουν

απ’ την αφθονία στη στέρηση

πετάω, τρομαγμένη νυχτερίδα

η νεότητα

σκοτάδι τα φτερά της.


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροξανά στον δρόμο, αγάπη μου…
Επόμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.