Είναι οι μουσικοί που γέρασαν

και ξέχασαν τις σωστές παύσεις,

σκύβουν, μετρούν τους χρόνους με βιάση,

τα χέρια τους δεν αφήνεται πια μια γυναίκα.

Είναι οι μουσικοί που δεν θα προλάβουν

να παίξουν κάτι δικό τους-

(κάποτε το πιστεύουν και πεθαίνουν).

Μη μ’ αφήσεις και μένα να πιστέψω

πως θα κυλήσουν τόσο άσκοπα οι μέρες,

πως δε θα ξαναπερπατήσουμε κάτω απ’ τη βροχή μαζί.

Μπορεί να ξεχάσω κι εγώ εκείνα τα άδολα χέρια σου,

που ζήταγαν να μ’αφανίσουν ειρηνικά μέσα στη νύχτα.

Μπορεί οι πέτρες να μείνουν εκεί, κάτω απ’ το πλατάνι,

τ’ακίνητο μάτι του κότσιφα μπορεί πάντα να προσμένει την καταιγίδα,

όμως εγώ πόσο καιρό θα σκέφτομαι, χωρίς σκοπό, έτσι;

Μέχρι να ραγίσει ο πόθος του νόστου, νηστικό αγρίμι,

γεράκι με ματωμένες φτερούγες είμαι,

και κάτω ως πέρα το αίμα, σα να ξυπνάω μέσα στο αίμα

κι οι κύκλοι μικραίνουν, οι φωνές σκληραίνουν συνέχεια,

το φως δε μου φθάνει

κι η ελευθερία γέρασε.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΈτσι κι αλλιώς | Πέτρος Σατραζάνης | Κριτική
Επόμενο άρθροAMORGOS FILM ACADEMY 2018
Avatar
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό. Τώρα το ‘’Ολόγραμμα’’ ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο του Πολιτισμού και των Τεχνών, του Βιβλίου και της Ποίησης, των Μουσείων και των Εικαστικών, της Φωτογραφίας και της Μουσικής με συνεπιβάτες του εσάς…