Το σώμα θυμάται τρόπους. Το σώμα θυμάται εκείνη την επική τούμπα που έφαγες με το ποδήλατο, αλλά -κυρίως- θυμάται τρόπους. Θυμάται τον τρόπο που το άγγιξαν. Τον τρόπο που το κοίταξαν. Τον τρόπο που του επέτρεψαν -ή δεν του επέτρεψαν- να υπάρχει.
Και κάπως έτσι, πολύ πριν μάθουμε τι είναι ο έρωτας, η επιθυμία ή η εγγύτητα, κάτι μέσα μας έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνει έναν χάρτη. Και αυτός ο χάρτης δεν είναι λογικός, είναι σωματικός.
Αν αγαπήθηκες με τρυφερότητα, το σώμα μαθαίνει ότι η εγγύτητα μπορεί να είναι ασφαλής. Αν μεγάλωσες μέσα σε αστάθεια, φόβο ή παραβίαση, το σώμα μαθαίνει ότι το άνοιγμα χρειάζεται προσοχή. Ότι η επιθυμία μπορεί να φέρει πόνο. Ότι το να αφεθείς ίσως είναι επικίνδυνο.
Και τότε δεν κουβαλάς απλώς αναμνήσεις. Κουβαλά έναν τρόπο να κατοικείς μέσα στον εαυτό σου.
Γι’ αυτό και το ερωτικό δεν είναι απλώς σεξουαλική πράξη. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Είναι η στιγμή που το σώμα, η φαντασία, η επιθυμία και η αίσθηση του εαυτού συναντιούνται.
Θα το ξέρεις βέβαια! Μπορεί δύο άνθρωποι να κάνουν σεξ χωρίς να συναντηθούν ποτέ πραγματικά. Και μπορεί, αντίθετα, μια μικρή χειρονομία, ένα βλέμμα, μια αίσθηση ασφάλειας να γεννήσει κάτι βαθιά ερωτικό.
Γιατί το ερωτικό δεν μετριέται ποσοτικά. Μάλλον δεν μετριέται. Μετράει. Μετράει υπαρξιακά.
Στο αν νιώθεις ζωντανός. Στο αν μπορείς να αφεθείς χωρίς να χαθείς. Στο αν το σώμα σου πιστεύει ότι έχει δικαίωμα να νιώσει.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται κάτι πολύ σημαντικό που συχνά ξεχνάμε: η επιθυμία δεν γεννιέται μόνο από το σώμα. Γεννιέται από την εμπειρία της αγάπης.
Από το αν κάποτε σου επέτρεψαν να υπάρξεις χωρίς φόβο.
Να κλάψεις χωρίς ντροπή. Να χαρείς και να απολαύσεις χωρίς ενοχή. Να νιώσεις χωρίς να πρέπει να προστατευτείς συνεχώς.
Το σώμα τα θυμάται όλα αυτά.
Και πολλές φορές, μέσα στις σχέσεις μας, δεν ψάχνουμε απλώς κάποιον να μας επιθυμήσει. Ψάχνουμε κάποιον δίπλα στον οποίο το σώμα θα μπορέσει επιτέλους να χαλαρώσει αρκετά ώστε να νιώσει ξανά ζωντανό ή μάλλον να νιώσει τώρα ό,τι δεν του επιτράπηκε.
*ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
