Μετά την πρώτη στιγμή, Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Στην αρχή, στην πρώτη στιγμή, κάθε έρωτα όλα μοιάζουν απλά. Για λίγο. Δεν υπάρχουν άμυνες, δεν υπάρχουν στρατηγικές, δεν υπάρχουν παιχνίδια. Υπάρχει μόνο εκείνη η ήσυχη χαρά ότι κάποιος μπήκε στη ζωή σου και ο κόσμος έγινε λίγο πιο φωτεινός.

Κι ύστερα…έρχεται ο φόβος. Όχι φωνάζοντας. Γιατί, ο φόβος δεν εμφανίζεται ποτέ λέγοντας «φοβάμαι». Μεταμφιέζεται. Γίνεται εκείνο το μήνυμα που έγραψες και έσβησες. Εκείνο το «θέλω να σε ξαναδώ» που έγινε τελικά ένα ουδέτερο «τι κάνεις;».

Γίνεται εκείνη η δεύτερη συνάντηση που δεν τόλμησες να ζητήσεις. Ή εκείνη στην οποία δεν ανταποκρίθηκες, ενώ κατά βάθος ήθελες πολύ να πας. Γίνεται η αγκαλιά που κράτησε λίγο λιγότερο. Το βλέμμα που αποσύρθηκε πρώτο. Η εξομολόγηση που λογοκρίθηκε πριν προλάβει να γίνει λέξεις.

Ο φόβος γίνεται λογική. «Ας περιμένω λίγο ακόμη.» «Μην δείξω πολλά.».  «Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.» «Μην πιέσω τα πράγματα.» Και στην πραγματικότητα δεν περιμένεις. Αποφεύγεις.

Ο φόβος γίνεται αξιοπρέπεια. «Αν ενδιαφέρεται, ας στείλει πρώτος», Κι’ όμως, πολλές φορές αυτό που ονομάζουμε αξιοπρέπεια είναι απλά ένας φόβος απόρριψης που φόρεσε κοστούμι. Σαν εκείνη την «Καλημέρα» που είπες παρέα με το χαζο-άλλοθι που σκαρφίστηκες για να την πεις.

Ο φόβος γίνεται αυτοπροστασία. «Δεν θέλω να πληγωθώ άλλη μία φορά». Aλλά έτσι δεν προστατεύεις τον εαυτό σου, “προστατεύεσαι” και από την πιθανότητα να αγαπήσεις.

Ο φόβος γίνεται μνήμη. Ο πρώην ή μάλλον το φάντασμα του πρώην εμφανίζεται ξαφνικά. Όχι επειδή υπάρχει ακόμη. Αλλά επειδή το τραύμα χρειάζεται αποδείξεις ότι θα συμβεί πάλι το ίδιο. «Κι εκείνος έτσι ξεκίνησε…», «Κι εκείνη στην αρχή έτσι μου μιλούσε…» Οπότε, δεν βλέπεις πια τον άνθρωπο απέναντί σου, αλλά το παρελθόν σου.

Ο φόβος γίνεται σιωπή. Δεν λες αυτό που αισθάνεσαι. Δεν ζητάς αυτό που χρειάζεσαι. Δεν εξηγείς τι θες. Ελπίζεις ότι ο άλλος θα το καταλάβει μόνος του. Ο φόβος γίνεται εκείνο το τραγούδι που σκέφτηκες να στείλεις αλλά δεν έστειλες.

[…]

*Μετά την πρώτη στιγμή, Αντώνης Ανδρουλιδάκης