Αν κατοικούσαμε την εποχή
Όταν οι τυφλωμένοι από τις Μούσες
Έγραφαν γράμματα γεμάτα πάθος
Ή πνεύμα που συνέπαιρνε στα ουράνια τους αγαπημένους
Θα σου υπαγόρευα πάλι
Να ζήσουμε μαζί το μέλλον
Ν’ ανοίγεις την καρδιά
Στα πράγματα τής κάθε μέρας
Και ας μη λέει πια στο κουδούνι τ’ όνομά σου
Και ας έρχεται κάθε λίγο και λιγάκι εκείνος
Ο σκυφτός ταχυδρόμος με το δερμάτινο δισάκι του
Αφήνοντας ανοιχτή την αλληλογραφία τού άλλου κόσμου•
Γιατί
Φτάνει πια με τις παρείσακτες αλήθειες
Που μας ξυπνούν φρικτές τα ξημερώματα
Φτάνει η φτηνή πραγματικότητα
Που μας ρουφά το μόχθο ως το μεδούλι
Και τα τόσα σκοτάδια που κρύβουν
Οι άνθρωποι γύρω μας•
Αλλά εμείς ζούμε στο σήμερα
Κι ενώ θαυμάζω τη δύση
Ψιθυρίζοντας στίχους
Μέσα στα χρώματα τού δειλινού
Εσύ κοιτάς λοξά
Κουνώντας την ουρά σου
Στον πρώτο τυχόντα που σού γυάλισε.
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας | 9/2/2019
Επόμενο άρθροΑυτό το αστέρι είναι για όλους μας | Τάσος Λειβαδίτης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό. Τώρα το ‘’Ολόγραμμα’’ ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο του Πολιτισμού και των Τεχνών, του Βιβλίου και της Ποίησης, των Μουσείων και των Εικαστικών, της Φωτογραφίας και της Μουσικής με συνεπιβάτες του εσάς…