Κι αν τα όνειρα

τολμούν να υπερβούν τα σύνορα

ετούτης της πραγματικότητας, το κατακάθι

του παλμού τους στέκει ακλόνητο

στην εξόρμηση

της μάταιης ζωής.

Κι ίσως σταθείς τυχερός

μέσα στον αναλογισμό

της ύπαρξης εκείνης, που ακόμη

πλανάται

ωσάν φοβέρα στον ίσκιο σου.

Παλλόμενη χορδή τεμνόμενη με πνοή ξέπνοη

Κι όμως ίσως σταθείς τυχερός

στο βουβό

άκουσμα της..

Κι όμως..

Ίσως σταθείς τυχερός

καψερέ εαυτέ..

 

Κ.Χ


 

              Βιογραφικό
Η Αικατερίνη Χριστοδούλου γεννήθηκε το 1996 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Eίναι Φιλόλογος Α.Π.Θ. με ειδίκευση στη Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία. Αρθρογραφεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά και σελίδες τέχνης. Έλαβε το Β’ Βραβείο Ποίησης Ελεύθερου στίχου στον 30ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης το 2021. Αναρτά το έργο της στη συγγραφική πλατφόρμα του Wattpad. Ποιήματα της έχουν αναρτηθεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά και λογοτεχνικά forum.
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΣε αγαπώ στις δέκα το πρωί, Χάιμε Σαμπίνες
Επόμενο άρθροΝύχτα, Muhammad-Hesham
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.