Τα πράγματα συγχέονται,
τα μέτρα διασαλεύονται,
όλες οι λέξεις λιώνουν,
χάνονται σε ένα ποτάμι μελωδίας.
Και εγώ αναζητώ τα δεσμά μου
στα μάτια σου.
Αναζητώ την αιχμαλωσια
στη σύγχυση των χρωμάτων
στην στιγμή που άφησα πίσω μου την
υποταγή
και γεύτηκα την ελευθερία.
Επαναστάτησα εναντίον του δεσμώτη μου,
μα όταν ελευθερώθηκα με βασάνισε η
λευτεριά.
Άφησέ με να ζήσω στη λάμψη των ματιών σου
κάνε τα χέρια σου αλυσίδες,
και ζέστανε με τη θέρμη τους
την παγωνένη νύχτα.
Επιθυμώ να με σκεπάσεις με το δικό σου
φως,
να βλέπω μέσα απ’ τα δικά σου μάτια
το μαγικό κόσμο της καρδιάς.
Επιθυμώ να υψώσεις τα κατάρτια σου
στις θάλασσες της δικής μου αγάπης,
να αλιεύσεις τα μαργαριτάρια της.
Τράβηξέ με στη δική σου τροχιά.
Δεν άδειασε το ποτήρι εντελώς.
Ναι, προτιμώ την αιχμαλωσία σου,
δεν με ελκύει πια η αύρα της ελευθερίας.
*Τα δεσμά, Wafaa Wagdi
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
