Ετικέτα: Pablo Neruda

Aν με ξεχάσεις… Ένα θέλω να ξέρεις.   Ξέρεις πώς είν’αυτό: κοιτάζω το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου, αγγίζω πλάι στη φωτιά την ατάραχη στάχτη ή το ρυτιδωμένο σώμα...

Διαβάζω όλα όσα γράφουν για μένα σαν να μη τα βλέπω φευγαλέα, λες και δεν απευ8ύνονται σε μένα οι σκληρές ή δίκαιες λέξεις. Όχι γιατί αρνούμαι να δεχτώ την...

Όταν γδυθείς είσαι απλή σαν ένα από τα χέρια σου. Είσαι γλυκιά και στρογγυλή και διάφανη κι ωραία και απαλή και μια σταλιά και μια χουφτίτσα χώμα.   Όταν γδυθείς είσαι...

Πριν σε αγαπήσω, τίποτα δεν ήταν δικό μου: όλο βωλόδερνα στους δρόμους τίποτα αξία κι όνομα δεν είχε: έλπιζε ο κόσμος μόνο στον αέρα. Είχα γνωρίσει σταχτερά σαλόνια, τούνελ...

Το χάσαμε κι αυτό το ηλιοβασίλεμα. Κανείς δεν μας είδε εμάς χεράκι, χεράκι το βράδυ εκείνο όπου έπεφτε η γαλάζια η νύχτα και σκέπαζε τον κόσμο.   Απ'...

(12 Ιουλίου 1904 - 23 Σεπτεμβρίου 1973)   Το χάσαμε κι αυτό το ηλιοβασίλεμα. Κανείς δεν μας είδε εμάς χεράκι, χεράκι το βράδυ εκείνο όπου έπεφτε...

Τώρα θα μετρήσουμε δώδεκα και θα μείνουμε όλοι ακίνητοι.   Για μια φορά πάνω στη γη ας μη μιλήσουμε σε καμιά γλώσσα, για ένα δευτερόλεφτο ας σταθούμε, ας μη σαλέψουμε...

(12 Ιουλίου 1904 - 23 Σεπτεμβρίου 1973) Εσύ ανάμεσα σε όλα τα όντα, έχεις το δικαίωμα να με βλέπεις αδύναμο...    

Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς, η φωνή μου εμένα δε σε φτάνει. Μου φαίνεται ακόμα...

Εγώ, που λες, δε σʼ αγαπώ κι αν θέλεις πίστεψέ το. Απʼ την πολλή αγάπη μου φτάνω να μη σε θέλω.   Όχι, εγώ δε σʼ αγαπώ κι αν θέλεις...