Ετικέτα: Ποίηση

Στη νύχτα θα μπούμε για να κλέψουμε ένα κλαδί ανθισμένο.   Θα περάσουμε τον τοίχο, στον ερεβώδη ξένο κήπο, δυο σκιές μες στο σκοτάδι.   Ακόμα δεν έφυγε ο χειμώνας, και ξαφνικά...

Θάναι μόλις είκοσι δυο ετών. Κι όμως εγώ είμαι βέβαιος που, σχεδόν τα ίσα χρόνια προτήτερα, το ίδιο σώμα αυτό το απήλαυσα.   Δεν είναι διόλου έξαψις ερωτισμού. Και...

(14 Ιανουαρίου 1912 - 22 Ιανουαρίου 1977) ανέβα κι αν δεν βρεις δρόμο, φτιάξε!   Πάντα ανέβαινε.   Ακόμη πιο ψηλά. Στη κορφή σε περιμένει η αγάπη μ’ ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα.  

Ένας κήπος, ένα φεγγάρι ένα πουλί από φεγγάρι σε φωνάζουν. Έλα. Τα φύλλα ξεχάσανε το χρώμα τους. Μην αργείς. Σταχτί χρώμα, σταχτιά σκέψη, ξεχνάω να δω, ξεχνάω να πάω — πού...

Τώρα εδώ, στης τύχης τα γραμμένα, ποιος θα μας πει τι ήταν όλο αυτό· δεν έχει δρόμους για να ονειρευτώ, κατώφλι να κρυφτώ λίγο από μένα.   Τώρα που...

Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε η εποχή, τα βάρη, οι συνθήκες κι άλλοι την πάθανε που τότε είπαν το ναι και δεν ακούσανε των παλιών τις...

Δεν τρέμει, δεν ονειρεύεται πως είναι τάξη δεν ξέρει από φαντασμαγορίες ούτε αποθέωση γνωρίζει ο ασβός στο χιόνι είναι το πεπρωμένο  

Το χειμώνα χωνόμασταν σ’ ένα γιαπί∙ το είχαμε σα δικό μας∙ ανάλογα με τον καιρό αλλάζαμε δωμάτιο.   Την άνοιξη στρώναμε το στρατιωτικό σου μπουφάν∙ οι εξοχές της Σταυρούπολης μοσκοβολούσαν θυμάρι.  

      Δ Ε Λ Τ Ι Ο  Τ Υ Π Ο Υ   Κωνσταντίνος Σύρμος ΕΜΦΑΝΕΙΑ Επιμέλεια  - Διορθώσεις: Μαρία Χρονιάρη  Επιμέλεια έκδοσης : Ιωσήφ Αρνές Εξώφυλλο: Άνα Ζουμάνη Χρονολογία: Νοέμβριος...

Σ’ έπλασα έτσι Τη φανταστική μου αγάπη Τη μόνη παντοτινή   Και στις πλάτες της αγάπης αυτής Της φανταστικής Στήριξα εκατοντάδες στίχους Που προορίζονταν Για μια Αμείλικτη πραγματικότητα.   (Λαικά & Μπλουζ, Εκδόσεις Μετρονόμος 2018)