Ετικέτα: Ποίηση

Κάρπισαν από τώρα οι κυδωνιές κι ας είναι αρχές Αυγούστου. Ένα λαϊκό ρητό λέει πως όταν τόσο νωρίς καρπίζουν είναι σημάδι ότι ακολουθεί δύσκολος χειμώνας.   Ίσως σε ξαναερωτευτώ.  

Ακόμα και η νύχτα σου μοιάζει, η μακρινή νύχτα που θρηνεί σιωπηλά, μέσα στα βάθη της καρδιάς, και τ’ άστρα περνάνε κουρασμένα. Ένα μάγουλο ακουμπάει σ’ ένα άλλο...

Μην πεις πως θε να μ’ αγαπάς αιώνια, σαν δεν ξέρεις ποιοι σπόροι πέφτουν στην ψυχή κι αγάπες νέες ανθίζουν· μην πεις πως θα λησμονηθώ, κι...

Συχνά την κατάρα της ζωής συνάντησα: ήταν ο ρόχθος του φραγμένου ρυακιού, ήταν το τσάκισμα του μαραμένου φύλλου, ήταν το σωριασμένο άλογο.   Καλό δεν γνώρισα, πέρ’ από το...

Συνήθιζε να του μιλά για ό,τι έβλεπε στον ύπνο της. Θυμόταν λεπτομέρειες – τα όνειρά της ήταν πάντα ζωηρά. Τελειώνοντας, ζητούσε να της πει και τα δικά του. Της έλεγε...

Περπάταγα στην αμμουδιά κι αποφάσισα να σ' αφήσω. Πατούσα μια μαύρη λάσπη που τρεμούλιαζε, κι όπως βούλιαζα και ξανάβγαινα πήρα την απόφαση να φύγεις από μέσα μου, με βάραινες...

Μέσα στο ποίημα σε χάνω Έξω από μένα άλλη ομορφιά σε παίρνει, αγαπημένη Τί θα γίνω και τί με περιμένει σε άδειες αισθήσεις και χωρίς εσένα   που είσαι...

Να πηγαίνεις τειχάκι- τειχάκι την διαδρομή Από πλανήτη σε κενό αέρος Να μην Ψάχνεις μικρό πριγκηπόνησο Να ματώνουν τα αυτιά από την πίεση Να μην Μουσική Να !Τριαντάφυλλο Σε γυάλα οι ατμόσφαιρες Να...

Ας ζητήσουμε λίγα από το νέο χρόνο. Την καλή αντάμωση μόνο. (Από την χειρόγραφη κάρτα του Νικηφόρου Βρεττάκου για την Πρωτοχρονιά του 1974).

Οι άνθρωποι το πιο συχνά δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους Τα δίνουν -τάχα χαιρετώντας- σ’ άλλους Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες Ή...