Ετικέτα: Ποίηση

Αν ο άνθρωπος μπορούσε να ονομάσει εκείνο που αγαπάει, αν ο άνθρωπος μπορούσε να σηκώσει την αγάπη του στον ουρανό σαν ένα σύννεφο στο φως αν όπως...

Μου ’πες πως η αγάπη σου δεν ξέρει από φιλί, δεν έχει χάδια, δεν κάνει γι’ αγκαλιάσματα, κι αν θέλει η έξαψή μου τρυφερότητες, σ’ άλλα κατώφλια...

Σκορπίζουν τῶν δακρύων οἱ μεγάλες συγκεντρώσεις. Μνήμη καὶ παρὸν ψάχνουν νὰ κρυφτοῦν ἀπὸ τὴ διαύγειά τους.   Ἀραιὰ ποῦ καὶ ποῦ καμιὰ τουφεκιὰ πότε ἀπὸ κεῖνο τὸ εὐκρινὲς χαράκωμα ἡ λύπη...

Η μοναξιά της λήθης   Συναντήθηκαν μέσα σ’ ένα ποίημα, ακουμπούσε με τα χέρια του τα γράμματα ένωνε φωνήεντα, σύμφωνα, έβαζε τόνους όπου και όταν χρειαζόταν αργά και σταθερά, για να...

Κοίταξέ με στα μάτια. Τί έκανες; Ανεβαίνοντας πάνω στο λόφο που βλέπει πέρα απ΄ τον άνεμο, άργησες. Κλαίς; Γιατί δε μιλάς;   Τι σούλεγε ο ήλιος;  

Είναι οι ανάσες των λύκων, που τριγυρνάν’ μέσα στο σώμα μου. Είναι οι ανάσες των λύκων, που ξαγρυπνάν’ κάτω απ’ το στρώμα μου. Είναι οι ανάσες των λύκων, που...

Από τον ποταμό-σεντόνι, τη λάβα-κουβέρτα τη σιωπή σε πράσινα μάτια βουτηγμένη το χρόνο που σωριαζόταν μέσα μου κομμάτια θρυμματισμένος απ’ την αοριστία της ερωτικής ώρας απ’ όλη την...

Ο άντρας στρέφει την πλάτη του στο νησί. Τώρα δεν θα πεθάνει στον παράδεισο δεν θ’ ακούσει ξανά τα λαούτα του παραδείσου ανάμεσα στα λιόδεντρα, πλάι στις λιμνούλες...

Έρχεσαι και ξανάρχεσαι σ’ αυτή την αίθουσα τόσο γυμνή που σε κοιτάζουν όλοι Βασανίζεις τα καθίσματα σα να βασανίζεις τον ένοχο Σου λέω να πνίξεις μέσα σου αυτά...

Ξυπνάς το αιώνιο καλοκαίρι Ανατέλλοντας έναν άλλο ήλιο Κάνοντας πιο όμορφα πιο θαυμαστά τα μάτια Καθώς ελπίζουν να σε ιδούν κρεμώντας μια λευκή αντηλιά Κι είναι η σκιά...