Ετικέτα: Ποίηση

(1 Ιουνίου 1940 - 3 Οκτωβρίου 1993) Σ' ένα κόκκινο μπαλόνι   Σε ενοχοποιούν Όχι τόσο οι πράξεις σου Σε ενοχοποιούν οι σκέψεις Οι σχέσεις σου Κάτι χαμόγελα που έσβησες Κάτι μαλακισμένες...

Έγινε ξαφνικά όπως ξαφνικά έρχεται η άνοιξη. Μιλούσα γι’ αγάπη κι η αγάπη ήσουν εσύ, μιλούσα για το φιλί και το φιλί ήσουν εσύ, με τ’ όνομά σου, τη διεύθυνση του...

Μέσα σου να σκάβεις:   ξεθάβοντας μέρες παιδικές   για τρυφερά, εξαίσια ποιήματα.  

Και όποιος με τ’ άνθος Τολμά κι εγγίζει το φεγγάρι Μικρές δροσοστάλες του πλέκουν Άγγελοι στο κεφάλι Διαβαίνει σε ανήλιαγα στενά Με το ένδον του λυχνάρι Που να φωτίζει το...

Στην αρχή, ήταν το τρίγραμμο αστέρι. Ένα χαμόγελο φως σε πρόσωπο κενό. Ένα κόκαλο κλαδί στον ασάλευτον αέρα, ύλη διχοτόμος που είχε θρέψει του πρώτου ήλιου το...

(1891-1950)   Μες στα δωμάτιά τους τη νύχτα παραμερίζουν με τα εύθραυστα χέρια τους τα βαριά − σαν μολύβι − σεντόνια   Το εκκρεμές έχει ένα μάτι τυφλό η μοναξιά κρεμάστηκε...

Το δωμάτιό μου είναι όπως το δικό σου. Τα ρούχα μου είναι όλα πάνω στην καρέκλα μου και το μυαλό μου έχει χυθεί στο πάτωμα. Μπορώ να σ' αγαπήσω, χωρίς εσύ...

XVI   Χαρά χαρά. Δε μας νοιάζει τι θ’ αφήσει το φιλί μας μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι. Αγγίξαμε το μέγα άσκοπο που δε ζητά το σκοπό...

Από τους γοφούς σου ως τα πέλματα σου θέλω να κάνω ένα μακρύ ταξίδι.   Είμαι πιο μικρός κι από έντομο.   Προχωρώ απ’ αυτούς τους λόφους, έχουν το χρώμα...

Η θάλασσα είναι όλη γαλανή. Η θάλασσα είναι πέρα για πέρα ήρεμη. Στην καρδιά, τώρα πια, είναι μια κραυγή χαράς. Κι όλα είναι ήρεμα.     Μετάφραση: Σπύρος Θεριανός