Ετικέτα: Δανάη Καλογερή
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης: Τελικά τι σημαίνουν οι Ιθάκες;
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και...
Jacques Brel: Εκεί που ο πόνος γίνεται τραγούδι
Jacques Brel:
Εκεί που ο πόνος γίνεται τραγούδι
Πώς μοιάζουν οι πέρλες της βροχής; Ένα βαλς σε χίλιους χρόνους πώς να χορεύεται; Άραγε να το έχει...
Η κόλαση είναι οι άλλοι: ο Ζαν – Πωλ Σαρτρ...
Γκαίτς: Δεν θα ενδώσω. Θα τους γίνω απεχθής μιας και δεν έχω άλλον τρόπο να τους αγαπώ θα μείνω μόνος με τον ουρανό...
Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ: Εκεί που το παρελθόν ζωγραφίζει το μέλλον
Μέσα στην οχλοβοή, το άγχος, την αέναη μάχη με το χρόνο, την ακρίβεια και την εν γένει κρίση των αξιών, η οποία μαστίζει την...
Ευγένιος Ιονέσκο: Μια γραφή εκτός αρμονίας
Για να ανακαλύψω το βασικό πρόβλημα, κοινό για όλο το ανθρώπινο είδος, πρέπει πρώτα ν’ αναρωτηθώ για το δικό μου βασικό πρόβλημα, για το...
Χάρολντ Πίντερ: Ένα ακόμα και φύγαμε
(Ένας άνδρας και μια γυναίκα στα σαράντα τους. Κάθονται με καφέ)
Άντρας: Σου μιλάω για τη φορά που ήμασταν στο ποτάμι.
Γυναίκα: Ποια φορά;
Άντρας: Την πρώτη...
Artika: “Οι νεαροί θεατές ανταποκρίνονται με ειλικρίνεια και αμεσότητα”
Artika:
Από το φως στον κόσμο του θεάτρου
Τί συμβαίνει όταν μικροί θεατές μπαίνουν στον χώρο του θεάτρου; Όταν η τέχνη συναντά μικρούς ανθρώπους που τώρα...
Κατίνα Παξινού: Η Ωδή Του Θριάμβου
«Ω, Άγιο φως του ουρανού κι εσύ αγέρα» θα πει ως Ηλέκτρα του Σοφοκλή και θα σειστεί όλο το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου· το...
Σάμουελ Μπέκετ: Στην σκιά της ατέρμονης αναμονής
Στην σημερινή εποχή όλα κυλούν γρήγορα, ραγδαία, πολλές φορές δεν συνειδητοποιούμε πότε πέρασαν οι μήνες, τα χρόνια και απλώς -χωρίς να κάνουμε μια ,παύση-...
Φανί Αρντάν: Η δύναμη της ευθραυστότητας
Η γαλλική φινέτσα της ξεχειλίζει σε κάθε της παρουσία, τόσο στη σκηνή του θεάτρου, όσο και στο σινεμά. Έχει έναν αριστοκρατικό ρομαντισμό που αναδύεται...
Top
Μου παρήγγειλε τ’ αηδόνι, Παντελής Μπουκάλας
Τώρα μαθαίνω πως η λύπη
γράφεται μ’ έψιλον και γιώτα.
Λείπεις – κι όλος ο κόσμος λείπει.
Λείπεις και νύχτωσαν τα φώτα.
Φωνή που ξεμακραίνει, τρέμει
φωνή ίδια βουνό...
